Friedestrom-Park

De tuin

„Tuinontwerp is ruimtes vorm geven“ – de landschapsarchitect Bernhard Korte heeft zich bij het ontwerp van het Friedestrom-park laten inspireren door de lokale geschiedenis.

Het in 2011 geopende Friedestrom-Park rondom het districtsmuseum Zons is aangepland met zorgvuldig gekozen vaste planten, heesters en bomen die relaties uitdrukken met de collecties van het museum:

„Het museum is ingebed in een nieuw vormgegeven park, waarvan de beplanting op bijzondere wijze met de museumcollecties correspondeert. De Jugendstil – zo ook het Jugendstil-tin – was een kunstrichting die zich niet tot één terrein beperkte en die sterk leentjebuur speelde bij de traditionele ontwerpen uit Oost-Azië. Het voorplein van het museum wordt getooid door Koelreuteria's (Chinese vernisboom of blazenboom), bomen uit Oost-Azië die naar deze relatie verwijzen.

Als bezoekers de geëxposeerde stukken bekijken, waarop vaak planten natuurgetrouw of abstract weergegeven worden, zullen ze vaak dezelfde plant met één blik vanuit het raam in het park terug kunnen vinden: voorbeelden daarvan zijn de Ginkgobomen, clematis, blauwe regen, hortensia's, judaspenning, vergeet-mij-nietjes, gebroken hartjes, azalea's, blauwe smeerwortel, kastanjes, sneeuwbal en bolgewassen.“

Angelika Riemann, museumdirecteur

Voor het museum is met gesnoeide kussens van rode beuk, banken en vlaggen een ontvangstruimte gecreëerd, die omzoomd wordt door lampionbomen. Deze Koelreuteria's komen oorspronkelijk uit Oost-Azië. De lange traditie binnen de tuinarchitectuur om botanische exoten biedt esthetische voordelen. Lampionbomen bloeien tot laat in de nazomer en de gele pluimen worden in het najaar afgewisseld door rode bladeren en lampionachtige vruchtkapsels. Gele vrouwenmantel, blauwe vlier en hosta's vullen het beeld in het voorjaar aan.

Het vernieuwde belvedère ligt achter een ijzeren poort, verhoogd en direct tegen de oude muur van de burcht, en beschermd door twee machtige zomerlindes. De hoge ligging maakt een wijds overzicht over het Rijnlandschap en de oude bedding van de Rijn mogelijk. Een bank in de schaduw van de bomen nodigt uit om even uit te rusten en weg te dromen.

De "Garten der Wehrhaftigkeit" en het bunkerterras zijn op de lokale geschiedenis geïnspireerd. De geometrisch aangelegde tuin wordt gedomineerd door gesnoeide hagen van rode beuk, die geflankeerd worden door vier appelbomen van het oude appelras Jacob Fischer, dat nog uit de tijd rond 1903 stamt. Een kleine trap voert omlaag naar het zonnige bunkerterras, dat geplaveid is met basaltlava uit de Eifel. Van hieraf heeft de bezoeker een wijds uitzicht op de met wilde vegetatie begroeide slotgracht en op het historische en het moderne museumgebouw van glas en staal.

Aan de rand van het grote veld groeien allerlei planten als hosta's, clematis, blauwe regen, hortensia's, judaspenning, vergeet-mij-nietjes, gebroken hartjes, azalea's, blauwe smeerwortel, sneeuwbal en bolgewassen langs de diepe gracht in de schaduw van paardenkastanjes en rode beuken, of op zonnige plekken.

Het karakter van het achterste gedeelte van het park met zijn grote velden wordt bepaald door oude en nieuw aangeplante bomen, zoals rode beuken, keizerlindes, robinia's, Noorse en gewone esdoorns, tamme kastanjes, essen, ginkgo's en lijsterbes. Beschut door de slotmuren nodigen houten banken op beschaduwde en zonnige plekken hier uit om even te verpozen. Krokussen, winterakonieten en sneeuwklokjes zijn elk jaar de eerste lentebodes in het park.

Een brede weg met steenslag verbindt de noordelijke poort met de zuidelijke poort van de middeleeuwse burcht. Stevige, gemakkelijke planten die tegen een stootje kunnen, zoals bijv. duizendblad, zandkruid, madeliefjes, walstro, hopperupsklaver, marjolein, rotsanjers en papaver groeien en bloeien hier, ondanks de extreme bodemgesteldheid en temperaturen.

Via de machtige poorttoren die nog op zijn restauratie wacht, komt de bezoeker in het Archivhof, dat geaccentueerd wordt door de twee keizersbomen (Paulownia tomentosa) die hier geplant zijn. In de bestrating zijn de contouren van twee oude kerken uit de elfde en dertiende eeuw te herkennen. De planten die op de oude muur van de burcht gegroeid waren, bijv. ossentong, zijn behouden gebleven.