Huys de Dohm

De Tuin

De tuinen van Huys de Dohm zijn een uitgelezen voorbeeld van het ‘nieuwe tuinieren’ zoals dat vanaf de jaren tachtig van de vorige eeuw in Nederland opgang is gekomen. Dikwijls zijn het vrouwen of echtparen, die op autodidactische wijze zijn begonnen te tuinieren op het voormalige erf van een niet meer in gebruik zijnde historische boerderij of in hun villatuin.

In de loop der tijd ontwikkelde zich bij hen een hoge graad van artisticiteit en vormden zij een voorbeeld voor andere tuineigenaren. De bron van het ‘nieuwe tuinieren’ ligt in de vroege twintigste eeuw Engelse cottagestijl. Na de jaren zeventig, waarin men functionele, onderhoudsarme tuinen of ecologische tuinen propageerde, waarin men de natuur maar zo’n beetje haar gang liet gaan, kwam er in Nederland een omwenteling. Het vormgeven van de natuur was niet langer taboe; een arbeidsintensieve tuin mocht weer en nadat eerst gebouwen aandacht kregen in de vorm van restauratie en renovatie, was vervolgens de buitenruimte aan de beurt.

Het aangeboden plantensortiment was voor de kritische hovenier aan het begin van de jaren tachtig vorige eeuw aanmerkelijk schraler dan tegenwoordig. Voor bijzondere vaste planten en geurende rozen kon men vaak alleen in Engeland terecht.

Daar deden veel pioniers op het gebied van het ‘nieuwe tuinieren’ hun inspiratiebron op en in navolging van Engelse tuinen werden ook in Nederland steeds vaker particuliere tuinen open gesteld.

In de tuinen van Huys de Dohm van Ineke Greve zijn duidelijk de invloed van Engelse tuinontwerpers als Gertrude Jekyll (1843 – 1932) en Vita Sackville-West (1892 – 1962) te herkennen. Gesnoeide hagen, geleide bomen en gazons vormen de architectonische structuur van de 14 verschillende sfeertuinen, die geleidelijk tussen 1980 en 2004 zijn ontwikkeld. De tuin heeft verschillende tuinkamers, die zijn ingevuld met vormsnoeiwerk of topairy, gemengde borders op kleur en decoratieve landelijke tuinelementen zoals een bloemenwei en een moestuin. Als eerste ontstond de binnenhof met de taxusvormen en een linden-carré tussen het huis, de stallen en het koetshuis.

Evenals de tuin van Vita Sackville-West, heeft Huys de Dohm een witte tuin die ook ’s avonds bij maanlicht een bijzonder sfeer ademt. Deze witte tuin dateert uit de beginperiode van de aanleg, maar is in de loop van oktober 2003 veranderd, het kleurenschema van de witte tuin is echter gebleven. De cottage garden met de dubbele border in "purper en rose" is in 2004 veranderd. De nieuwe aanleg 'in klassieke stijl' past bij het uit 1647 stammende kasteeltje en wordt nu de "long border" genoemd. Verder is er een stille tuin, een rozentuin en een met bolgewassen beplante voorjaarslaan.

Vanaf 1985 werd de tuin uitgebreid met een blauwe-gele vijvertuin, een zaai en pluktuin, een wilde bloemenweide met slingerhaag, een bostuin met stroompje naar de paddenpoel met mooie bodembedekkers, een werktuin met kas en een bodembedekkertuin met boompioenen. Ondanks de vele fragmenten is in elk tuindeel een afgewogen compositie, waarbij de combinaties van bloemen bladplanten, in de borders op kleur en in de ‘Vlammende tuin’ een hoge graad van creatieve arbeid verraden. Ook de wilde bloemenweide met zijn vele, soms minuscule botanische soorten is een tuinonderdeel waarvan het instandhouden door niet-ingewijden vaak onderschat, getuigt van kennis en verfijnde smaak. Een slingerhaag van beuk onttrekt de wei aan het oog, zodat deze in uitgebloeide staat niet de rest van de compositie stoort, en men zicht houdt op de klokkentoren,

Opmerkelijk is dat de manier waarop de cottagestijl in Nederland individueel verder werd ontwikkeld, door Engelsen dikwijls weer wordt aangeduid met ‘Dutch gardening’.